W 1988 roku powstaje komitet remontu małej kaplicy zabytkowej. Organizatorem i inicjatorem jest Pan Czesław Stanek. Podejmując te działania w podziękowaniu Bogu za uratowanie zdrowia.
- Członkami komitetu remontu małej kaplicy zabytkowej zostają:
- Zdzisław Czesław Stanek
- Czesław Matyja
- Julia Duda
- Maria Raciak
- Eugeniusz Lurka.
Zaplanowany remont Kaplicy został wykonany jesienią 1989 roku, następnie początkiem 1990 roku Zdzisław Stanek rozwiązuje dotychczasowy komitet i zwraca się z prośbą do makowskiego proboszcza o powołanie nowego komitetu. Po około 2 tygodniach proboszcz Antoni Dużyk planuje zebranie mieszkańców Żarnówki, które ma się odbyć po niedzielnej mszy świętej. Mieszkańcy Żarnówki mają nadzieję, że zebranie to będzie dotyczyło powołania komitetu budowy nowego kościoła.
Tak też się staje, na zebraniu zostają wybrani następujący członkowie komitetu:
- Grzegorz Klósak
- Czesław Matyja
- Maria Matyja
- Stanisław Jaworek
- Czesława Listwan
- Andrzej Listwan
- Szymon Skrzypczyk
- Józef Dyrda
- Edward Zajda
- Józef Oczkowski
- Stanisław Filipiec
- Jan Strączek
- Józef Sałapatek
- Eugeniusz Lurka
- Stanisław Deja
- Czesław Lurka
- Jan Polak
- Antoni Szczepaniak
- Jan Pająk.
Po zakończonym zebraniu komitet podjął zorganizowanie referendum w sprawie budowy i finansowania nowego kościoła. W tym celu zostały odwiedzone wszystkie domy we wsi, ostatecznie referendum przyniosło bardzo dobre wyniki.
Następnie Grzegorz Klósak, Czesław Matyja i Czesław Stanek rozpoczęli rozmowy, które działki ewentualnie mogłyby być dobrą lokalizacją pod kościół. Czesław Stanek bardzo nalegał by budować nowy kościół, ale tak naprawdę głównym inicjatorem budowy stał się Zdzisław Janiczak, który postanowił przekazać swoją działkę pod Kościół. Bardzo mu na tym zależało, ponieważ był schorowany, przeszedł kilka zawałów i nalegał aby szybko dokonać formalności przepisania działek.
W kolejnych tygodniach podjęto decyzję o systematycznej zbiórce pieniędzy na cel budowy kościoła. Zbiórka odbywała się po domach w każdą trzecią niedzielę miesiąca, a ksiądz proboszcz Antoni Dużyk na prośbę komitetu ogłosił, że pozostawia każdą składkę z tacy zbieraną na mszy świętej w Żarnówce – na ten sam cel.
Pierwsze zgromadzone środki pieniężne zostały przeznaczone na wykonanie projektu Kościoła oraz przeprowadzenie działek. Osoby, które przekazały swoje działki pod nowy kościół to:
- Zdzisław Janiczak (największa działka)
- Genowefa i Józef Szewczyk
- Rodzina Cygan
- Zofia i Tadeusz Szczerbak
- Władysław Pęczek.
Komitet robił rozeznanie pośród różnych okolicznych budynków kościelnych, najbardziej spodobał się kościół w Makowie Dolnym, dzięki temu wybrano tego samego projektanta, był nim Andrzej Polus z Krakowa.
W celu gromadzenia jak największych środków finansowych, postanowiono podjąć w okresie bożonarodzeniowym kolędę po domach nie tylko w Żarnówce, ale również w okolicznych wioskach i miasteczkach. Zbierały się grupy kolędników i z akompaniamentem muzycznym zbierali środki na budowę. Tym samym po pierwszej kolędzie w 1991 roku zakupiono 52 tysiące sztuk cegły. Cegłę załatwił w Tomaszowie Mazowieckim Grzegorz Klósak.
W 1992 roku zakupiono 200 metrów sześciennych żwiru i 30 metrów piasku, a mieszkańcy wsi zwieźli 90 metrów sześciennych kamienia potrzebnego do betonu. Zakupiono także 5 ton wapna. Ponadto Grzegorz Klósak załatwił możliwość zakupu blachy na cały kościół.
Na placu znajdują się już deski do szalunku, na które drewno zostało ofiarowane przez spółkę leśną, oraz drewno na stemple. W 1992 roku zakupiono również blachę miedzianą, na pokrycie zakrystii i wieżycy oraz blachę na pokrycie całości kościoła. Tym samym zgromadzono wszystkie niezbędne materiały do rozpoczęcia budowy.
Przeprowadzanie działek i łączenie w jedną odbyło się dosyć sprawnie. Własność została przekazana na parafię Maków. Komitet budowy pokłada duże nadzieje na dokończenie projektu przez Polusa i uzyskanie zezwolenia na budowę jesienią 1992 roku oraz zatwierdzenia przez krakowską kurię. Niestety formalności trwają bardzo długo aż do kwietnia 1993 roku.
20 kwietnia 1993 roku Komitet otrzymuje dokumenty i zezwolenie na budowę kościoła. Tydzień później – 27 kwietnia 1993 roku rozpoczyna się budowa. Koparka przystępuje do wykopów i wywozu ziemi. Komitet prosi o pomoc w wywozie ziemi Józefa Lurkę i Czesława Lurkę, 2 traktory to za mało trzeba było wynająć samochód ciężarowy do wywozu.
W drugim dniu wykopów do pracy przystępuje wcześniej wybrany majster budowy – Józef Matyja.
W maju 1993 roku zostały wykonane ławice pod kościół, pracowały przy tym 24 osoby i 4 betoniarki.
Początkiem czerwca wykonano fundamenty, na koniec czerwca są już zrobione niektóre filary. W tym samym czasie zostały zasypane żwirem fundamenty pod wylewkę wstępną, która pochłonęła 140 metrów sześciennych żwiru.
W lipcu 1993 roku pojawia się już zarys ścian, a 23 lipca dziekan Antoni Dużyk poświęca fundamenty Kościoła rozpoczętej budowy przedniej ściany Kościoła, podczas mszy świętej, którą odprawia przy wejściu do Kościoła. Ołtarz stworzono ze stołu, aby móc odprawić mszę.
W kolejnych tygodniach budowa idzie pełną parą, zapraszani do robót ludzie dopisują. Można liczyć na wsparcie też osób, którzy znają się na budowlance.
W sierpniu 1993 roku zostają wykonane ściany i wieniec, dodatkowo Kazimierz Szewczyk wykonał więźbę dachową z drewna, które w całości ofiarowała spółka leśna.
W październiku rozpoczynają się prace związane z budową dachu, nie było chętnych miejscowych rzemieślników więc wynajęto ekipę z Łętowni. Podczas budowy dachu na nawie głównej, zostaje pokryta blachą miedzianą zakrystia przez Stanisława Lurkę. Zostaje też zamontowany krzyż nad przyszłym tabernakulum. Prace dachowe zostają wstrzymane 20 listopada, ze względu na złe warunki atmosferyczne.
Na 11 grudnia 1993 roku zaplanowano wmurowanie kamienia węgielnego, podjęto prace w środku kościoła, aby przygotować pod tę uroczystość. Następnie zabezpieczono budynek przed zimą.
Kamień węgielny został poświęcony przez biskupa Albina Małysiaka i przywieziony do makowskiego kościoła we wrześniu 1993 roku, został przechowywany na ołtarzu do 11 grudnia. W ten dzień został on osobiście wmurowany przez biskupa Albina Małysiaka w mury żarnowskiej świątyni. Była to wielka uroczystość dla społeczności Żarnówki wraz z przybyłymi kapłanami: Biskup Albin Małysiak, Dziekan Antoni Dużyk, ksiądz Stanisław Malarz, ksiądz Bogdan Dudek i pochodzący z Żarnówki ksiądz Józef Zajda.
W 1994 roku została przykryta blachą nawa główna kościoła, została zrobiona instalacja elektryczna i nagłośnieniowa oraz budynek kościoła został otynkowany z zewnątrz i wewnątrz. Zamontowano drugi krzyż na ogniomurze. W tym samym roku ściany fundamentów zostały obłożone ozdobnym kamieniem przywiezionym z Lubnia. Prace te są wykonywane również przez osoby z Lubnia.
W czerwcu 1994 roku zostały wykonane okna przez Czesława Matyję i zamontowane.
Józef Matyja wykonał również gzyms i wieniec na wieżycy. Następnie Józef Matyja przy pomocy Stanisława Cygana i Władysława Pieróg wykonują dach i montują kopułę zrobioną przez Czesława Matyję oraz krzyż, który został zrobiony przez Czesława Matyję, Edwarda Stopę i Tadeusza Cygan. Tak przygotowana wieżyca zostaje pokryta blachą miedzianą przez Stanisława Lurkę w dniu 15 listopada 1994 roku. Równocześnie w tym samym czasie zostały zakończone wszystkie roboty dachowe na kościele.
Wszystkie trzy krzyże, które są zamontowane na Kościele są zrobione ze stali nierdzewnej.
W październiku 1994 roku Stanisław Żyła wykonuje boazerię, pomalował ją Andrzej Knapczyk a w grudniu zostaje przybita boazeria na sufit kościoła przez Józefa Mazur i Antoniego Pieróg.
W 1994 roku zostało zrobione okno frontowe przez Czesława Stanek, do którego zamontowano witraż ufundowany przez Halinę i Kazimierza Szewczyk oraz Janinę i Czesława Stanek.
Początkiem 1995 roku został zamówiony stół ołtarzowy, mównica i płyty na główny ołtarz w Strzegomiu. Zostały również zamówione płytki na podłogę w miejscowości Romanów za Kłodzkiem.
Również w 1995 roku została wyrzeźbiona drewniana figura Najświętszego Serca Pana Jezusa, przez Krzysztofa Madoń z Suchej Beskidzkiej. Wiosną 1995 roku Andrzej Knapczyk pomalował kościół wewnątrz, a koncha ołtarzowa, która była zaprojektowana w Krakowie została też pomalowana przez wynajętego malarza z Krakowa.
W marcu 1995 roku mieszkańcy Żarnówki zwożą z lasu drewno bukowe przekazane przez spółkę leśną, które zostaje przerobione na deski przez Kazimierza Szewczyk i sprzedane, a środki pozyskane ze sprzedaży są przeznaczone na zakup dzwonu w Taciszowie u Zbigniewa Felczyńskiego.
W kwietniu 1995 roku rozpoczęto układanie posadzki w kościele. Prace przy budowie są bardzo intensywne i odbywały się na wielu frontach.
10 czerwca 1995 roku została zamontowana figura Najświętszego Serca Pana Jezusa w ołtarzu głównym.
W czerwca 1995 roku zostały wykonane drzewni wewnętrzne przez Tadeusza Adamek.
Zostały zamówione w Strzegomiu w firmie Karbowaniec płyty granitowe na obłożenie schodów.
W lipcu zostały zakończone prace związane z wykonaniem posadzki, zamontowana żyrandole i całe oświetlenie w Kościele. Każdy żyrandol miał fundatora indywidualnego lub rodziny.
W tym samym roku ksiądz proboszcz z Gilowic, Józef Zajda pochodzący z Żarnówki, ofiaruje do kościoła monstrancję , ornat oraz welon.
W sierpniu 1995 roku zostaje również zamontowana drewniana droga krzyżówa wyrzeźbiona przez Krzysztofa Madoń. Drogę krzyżową fundowali osobiście lub rodzinami mieszkańcy Żarnówki.
Końcem sierpnia 1995 roku zostały przeniesione ławki ze starej kaplicy, a 3 września ksiądz Stanisław Malarz odprawił pierwszą mszę świętą. Od tej pory wszystkie niedzielne msze święte odprawiały się już w nowym kościele.
We wrześniu komitet podejmuje decyzje o rozbiórce starej kaplicy, gdyż komplikowała z pracami wokół nowego kościoła. Z fundamentów starej kaplicy zostało wykonane utwardzenie placu przed kościołem. A większość drewna została sprzedana.
Jesienią zostało wykonane odwodnienie wokół kościoła i rozpoczęto budowę murów ogrodzenia działki kościelnej.
W tym samym czasie zamówiono część ozdobną ołtarza to jest drewniane ozdoby, które zostały zrobione przez Józefa Bargiela z Makowa Dolnego.
W lutym 1996 roku Tadeusz Adamek przywozi zamówiony dzwon z Taciszowa
Wiosną 1996 roku zostało przywiezione tabernakulum, które wykonał Andrzej Opryszko z Przemyśla. W marcu 1996 roku stolarz Józef Bargiel wraz z pracownikami montują zamówiony ołtarz.
17 marca 1996 roku odbywa się uroczystość poświęcenia dzwonu, której przewodniczy Infułat Bronisław Fidelus. Proboszcz Antoni Dużyk zaproponował aby spośród mieszkańców Żarnówki wybrać „Rodziców Chrzestnych Dzwonu”, którymi zostali:
- Janina Deja,
- Halina Szewczyk,
- Ewa Wrona,
- Danuta Wrona,
- Eugeniusz Lurka,
- Marian Lurka,
- Józef Sałapatek,
- Marian Kwoka,
- Andrzej Knapczyk.
Ksiądz Infułat Bronisław Fidelus został powitany przed ołtarzem przez przedstawicieli wioski, którymi byli Halina Szewczyk oraz Marian Kwoka oraz Marzena Listwan Janusz Stopa. W uroczystości poświęcenia dzwonu brali udział księża z Makowa Podhalańskiego: ks. Antoni Dużyk, ks. Stanisław Malarz, ks. Nikiel.
Po poświęceniu wprawiono w ruch serce dzwonu, by wydał on dźwięk.
W kwietniu Czesław Matyja wykonuje konstrukcje stalową pod zamontowanie dzwonu. 4 kwietnia dzwon został zawieszony przez Józefa Matyję, Czesława Matyję oraz zaproszonych do pomocy:
- Stanisław Mazur,
- Kazimierz Stanek,
- Roman Ocieczek,
- Stanisław Wągiel,
- Józef Duda,
- Mariusz Szczerbak.
6 czerwca został uruchomiony dzwon przez firmę Rduch z Rybnika.
Komitet budowy Kościoła i cała społeczność wioski intensywnie przygotowywali się do poświęcenia kościoła, które zostało zaplanowane na 15 czerwca 1996 roku.
Przed poświęceniem Dziekan Makowski Antoni Dużyk ofiaruje dla Kościoła w Żarnówce kielich do mszy, kustodię i ampułkę na relikwie świętych.
15 czerwca 1996 roku odbyła się uroczysta msza święta z poświęceniem nowego kościoła w Żarnówce. Było to nadzwyczaj wielkie wydarzenie dla społeczności. Droga we wsi została przyozdobiona na te okazję. Wykonano bramę powitalną dla przybywającego biskupa Albina Małysiaka. Został on wprowadzony do świątyni przy akompaniamencie orkiestry dętej z Makowa Podhalańskiego.
Należy podkreślić niesamowite zaangażowanie wszystkich dobrodziejów, którzy przyczynili się do powstania kościoła w Żarnówce. Budowa trwała zaledwie 26 miesięcy, co jest niepodważalnym sukcesem. Składa się na to ofiarność mieszkańców Żarnówki, zorganizowany i solidny w pracach majster budowy Józef Matyja oraz osoby zarządzające budową i komitetem.
U progu drzwi kościoła odbyło się pierwsze powitanie biskupa przez Zofię Sitarz, Czesława Stanek i Czesława Matyję. Następnie przed ołtarzem kontynuowano powitanie przez dzieci (Agnieszka Matyja, Anna Tokarz i Barbara Tokarz) i dorosłych Czesława Matyję, Grzegorza Klósak, Józefa Antosiak. W trakcie mszy świętej muzykę grał organista Wiesław Ryszawy z Makowa Podhalańskiego.
W uroczystej mszy świętej brali udział zaproszeni kapłani, siostry zakonne i rodziny mieszkańców Żarnówki.
Po zakończonych uroczystościach w kościele w domu ludowym odbył się poczęstunek, który przygotowały kobiety z Koła Gospodyń Wiejskich w Żarnówce.
W sierpniu 1996 roku kontynuowane są prace wokół Kościoła związane z ogrodzeniem i wyrównaniem terenu.
W listopadzie 1996 roku Tadeusz Adamek wykonał ławki do kościoła.
W 1997 roku utwardzono teren i ułożono kostkę brukową, wykonano również okna – żaluzje na wieżycy oraz obłożono schody zewnętrzne płytami granitowymi.
W tym samym roku Józef Bargiel wykonał dwa boczne ołtarze, w których zamontowano obraz Matki Boskiej Makowskiej i Jezusa Miłosiernego.
W 1998 roku mury i słupki przy ogrodzeniu zostały obłożone kamieniem ozdobnym. Ponadto został zakupiony zegar na wieżycy zasponsorowany przez spółkę leśną w Żarnówce.
Rozpoczęto też wykonanie ogrodzenia stalowego wokół kościoła.
W 1999 roku ksiądz proboszcz Antoni Dużyk zabiera składki ale na prośbę księdza wikarego Stanisława Malarza pozostawia jedną składkę w miesiącu.
W 2000 roku zakupiono organy do kościoła, pierwszą organistką jest Anna Bury.
W marcu 2003 roku społeczność Żarnówki dowiaduje się że ma Duszpasterstwo (Parafię).
15 czerwca 2003 roku odprawiono pierwszą mszę odpustową, której przewodniczył nowo powołany na proboszcza Żarnówki ksiądz Stanisław Malarz. Odbyła się również uroczysta procesja odpustowa.
Do czasu przekazania prowadzenia parafii przez księdza proboszcza Stanisława Malarza wydatki na budowę i prowadzenie Kościoła wyniosły 460 tysięcy złotych.
Pod koniec czerwca 2003 roku odbyło się spotkanie Komitetu Budowy Kościoła z Proboszczem Stanisławem Malarzem w celu omówienia sprawy budowy plebanii. Na ten cel Komitet przekazał księdzu Proboszczowi kwotę 8 tysięcy złotych na start.
Na 30 lecie konsekracji kościoła tj. na 15 czerwca 2026 roku z Komitetu Budowy Kościoła pozostali członkowie:
- Jan Strączek,
- Antoni Szczepaniak,
- Eugeniusz Ceremuga,
- Andrzej Listwan,
- Grzegorz Klósak,
- Czesław Matyja,
- Szymon Skrzypczyk,
- Maria Matyja.
Z komitetu odeszli do wieczności:
- Czesław Lurka,
- Jan Polak,
- Józef Dyrda,
- Czesława Listwan,
- Eugeniusz Lurka,
- Zbigniew Kowacz,
- Jan Pająk,
- Stanisław Deja,
- Edward Zajda,
- Matyja Józef,
- Józef Oczkowski.
Skróconą historię budowy kościoła napisał Czesław Matyja